smps cheerdance competition 2008

Salamat sa USTE TIGERS for providing us this Youtube videos ng SMPS Cheerdance Competition 2008, held last month. Wala ako nung ginanap ito pero buti na lang may mga taga JJ na nag-post sa internet but from what i heard, masaya yung competition. The students really prepared and practiced hard. Ayos din ang mga outfit nila.

Check out the other videos of UsteTigers, ang kukulit hehe laughtrip

*sorry for the late posting, medyo busy lang hehe

mutya ng parokya 2008

Ginanap nitong nakarang Sabado ang coronation night ng Mutya ng Parokya 2008 ng Jalajala, isang fund-raising beauty pageant presented by the St. Michael Parish Church led by our parish priest Fr. Elnar. Isang malaking success in terms of fund raised and the excitement it generated among our towk folks ang naganap na patimpalak. At nito ngang nagdaang Sabado ng gabi, kahit na malakas ang ulan ay dinagsa pa din ng tao ang coronation night upang makiisa sa kasiyahang ito.



Para sa karagdagang mga larawan, pindot lang dito JJ FLICKR

smps foundation day 2008

Katatapos lamang kanina ng Saint Michael Parochial School Foundation Day celebration, a week-long festivities, featuring dance competitions, sports-fest, quiz bee competition at syempre, ang walang kamatayang mga booth-booth gaya ng jail booth, weddding booth at dedication booth among other things. Sobrang enjoy ng mga mag-aaral, lalo na ang mga freshmen students na ngayon lamang naranasan ang isang linggong kasiyahang ito.

Subalit nagtapos man ngayong araw na ito ang selebrasyon, syempre, may pahabol pa. Sayawan sa Martes! Yes! Naalala ko tuloy nung kapanahunan namin.... hay...

Eto nga pala ang ilang mga litrato.

Si Mam Tess, yeah! astig.

Makulay na mundo ng SMPS

Cute nya, no?

SMPS pre-school, starting 'em young

Para sa karagdagang mga larawan, pindot lang dito JJ FLICKR at baka sakaling makita mo ang iyong sarili :)

mutya ng parokya 2008

Ngayong umaga ang huling bilangan para sa patumpalak ng Mutya ng Parokya 2008 ng Parokya ng San Miguel Arkanghel ng Jalajala, Rizal.

Subalit, subalit, subalit, ipagpatawad nyo at hindi ko mailista dito ang mga pangalan ng mga kalahok ng bawat baranggay dahil malabo ang pagkakakuha ng aking photographer errrr---

Pipilitin nating makuha ang mga pangalan at kung sinong nagwagi.


*UPDATE 1 : At ang nagwagi... (drum roll) Finella Angela Monakil....

smps buwan ng wika

Paggunita ng St. Michael Parochial School sa "Buwan ng Wika" na ginanap nitong nagdaang Agosto.

Para sa karagdagang mga larawan, pindot lang dito JJ FLICKR at baka sakaling makita mo ang iyong sarili :)

taga smps ka ba?

Kakaiba na ang Saint Michael Parochial School kumpara sa school na alam ko nuon. Mas makulay na sya ngayon, mukhang mas mataas na ang standards ng edukasyon. Mukhang mas matatalino ang mga mag-aaral.

Iba na rin ang imahe ni San Miguel na nakadikit sa pader.



Subalit gaya nga nung makita ko si Odok, may mga bagay pa ding hindi magbabago. At ito ang kakulitan ng mga mag-aaral ng SMPS. Katunayan? Tingnan ang larawan.


Ginawang basurahan ang paa ni San Miguel errrrrr---

walang kupas

Madami na ring bago sa Jalajala, aking nakita nung ako'y nakapaggalang muli sa bayan. Maraming bagong mga bahay na ginagawa at nagawa. Pero nakatutuwa ding malaman na sa tagal kong nawala, mga dalawang buwan errrrr--- ay may mga hindi pa rin nagbabago.

Isa na rito si Boyvits a.k.a Odok na sinalubong ako ng walang kupas na "pare, pare pare..."

Nice.

"babalik, babalik ka din..."

Masayang bumalik sa bayang kinalakihan at sa aking pagbalik, ito ang aking natunghayan....

Bagong munisipyo.... nice.

nuon yun

*a little something I wrote back in 2000

Ang akala ko nuon
Walang ibang panahon
At muling darating
Ang hukbo ng Hapon.

Pag-angat ng bandera
Nasa taas ang pula.
Magagalit ang titser,
Magtatawanan ang iba.

Di ko malilimutan
Ang panatang makabayan.
Meron pang nutribun,
At ano ang palaman?

Di marunong mahiya.
Ayos lang ang mandaya.
At kapag nakulto,
Balik ka sa uno.

Natatandaan mo pa ba
Nuong ika’y bata pa?
Di ba’t madaling magsaya?
Wag lang laging taya.

Back in 2000, in the dark ages of my existence, songwriting was my hobby (or at least trying to write a song). I wrote this supposed-to-be-a-song-lyric “Nuon Yun’ while reminiscing about my elementary days in Jalajala. I remembered back in grade 1, I thought the Philippine history begins and ends with the Japanese invasion back in the second world war. I suspiciously look over the mountain tops, thinking that the Japanese forces were there, looking down at the hapless Filipinos, just waiting for the right time to shout “Banzai!” and attack again.

That is why when I was assigned in flag raising ceremonies, I was always aware not to put the red side of the flag on top, instead of the blue, because a classmate told me that during the war, Philippine flags are raised that way, with the red side on top. But of course, my fear happened one day. The Japanese didn’t attacked, probably they’re too busy making Toyotas, but my classmate and I raised the flag the wrong way. We only noticed our error when the other children started laughing at us. Since then, whenever asked, I always decline to do the flag raising again, instead, I’d rather do the Panatang Makabayan recitation with mic in hand. Yeah, I memorized that nationalistic pledge back then but now, all I can remember is “panatang makabayan, iniibig ko ang Pilipinas…” and that’s all.

The Marcoses, in their desire to nourish their hungry constituents, introduces the “healthy” and cheap Nutri-buns. Those bread were indeed cheap but healthy? That is why I asked “anong palaman?” because it was said that some pupils found cockroaches inside the buns. Crunchy. Yummy.

Cheating, in school work and in games outside the classrooms, were a fact of pupil-life back then. “Everybody is doing it so why shouldn’t I?” That was the thinking then and besides, we’re still kids, we still don’t know what is right and what is wrong, right? Wrong.

“Kapag nakulto, balik ka sa uno”. This is a rule from our childhood version of golf. It was a “Jolen” game, not the actress, but marbles. From a starting line, we try to “shoot” the jolen in little holes dug in the dirt. From hole number 1 to, say, hole number 5 then back again. If your jolen ended up in the wrong hole, you’re said to be “nakulto” and you have to start all over again.

They say when one starts reminiscing about their time, it was a sign of getting old. You are old when you say “nuong panahon namin, blah-blah-blah…” but who cares, it’s fun reminiscing about the good ol’ time. As one starts getting older, it was harder and harder to have clean, cheap fun.

Di gaya nuong panahon namin, laro lang ng laro, masaya na, wag lang laging taya.

rp-us bayanihan school baseball

Mahilig ang mga taga Jalajala sa larong basketball. Obvious naman iyon. Marami din ang mahilig maglaro ng volleyball. At kapag wala namang magawa, apoy ang nilalaro nila (but that’s another story).

Pero, subalit datapwat, ako’y nagtataka kung bakit ang nilalaro sa Jalajala Elementary School ay baseball. Nung kapanahunan namin, si Mr. Ramirez ang coach/manager ng baseball team ng JES na lumalaban sa ibang teams ng ibang school sa Province of Rizal school district. May mga manlalaro pa nga ng JES na nakasali sa STRAA sports meet na karaniwang ginaganap sa Marikina Sports Complex.

Hindi ako nakasali nuon dahil lampayatot ako, mabigat ang steel bat at takot ako sa mabilis na bola subalit naglalaro kami nuon ng baseball sa Elementary gamit ang mga home-made baseball equipments. Ang mga baseball gloves ay gawa sa tiniklop-tiklop at tinahing karton, maghahanap ng isang tamang haba at tabang kahoy at tennis ball ang aming hahatawin. Highlight ng baseball career ko ay nuong naka-“homerun” ako, tinamaan ko ang tennis ball at tumalsik lampas sa flagpole mula sa homebase malapit sa dating room namin nuong grade 3. “Lowlight” naman ay nuong isang beses na nagpa-practice kami sa aming bakuran, tinamaan ko din ang bola subalit tumalsik iyon sa mukha ng lola ko. Homerun tuloy ang pwet ko sa palo ng aking lola.

Sidenote: Kapag may naa-out na player nuon, “mindawn” ang tawag namin, gaya ng “one mindawn, two mindawn” at kapag nakatatlo ng “mindawn”, iyong kabilang koponan naman ang hahataw ng tennis ball. Later ko na lang nalaman na “man down” pala yun (one man down) meaning out na sya.

Anyway, may teorya ako kung bakit baseball ang laro sa JES. National sport kasi ng Estados Unidos ang larong baseball. Malamang ay itinuro sa mga taga-Jalajala ang larong baseball ng mga Amerikanong nagpatayo ng RP-US Bayanihan School Building na matatagpuan sa JES. Ang gusaling ginawang library ng JES na di naman pwedeng hiramin ang mga libro. Ang gusaling nagagamit lamang kapag may mga bisitang darating at kailangan ng isang maaliwalas at maluwag na kwarto. Ang gusaling ginagamit lamang kapag panahon ng botohan bilang voting precinct.

Kung di mo alam kung saan yung gusaling iyon, di ka kasi sa JES nag-aral, ay istupid.