"buong kalawakan ay nais liparin..."

Umulan sa Jalajala nitong nakaraang undas. Maputik sa lumang sementeryo, puno naman ng tent sa Garden of Peace Memorial Park sa katapat. Maraming tao. Mga taga bayan at mga tagabaryo. Marami ding taga ibang bayan at taga Maynila ang aking nakita. Kumpara sa Pasko, Mahal Na Araw at Fiesta, sa aking palagay, tuwing undas mas maraming tao sa Jalajala. Dahil sa dami ng tao at mga sasakyan, nagkakaroon ng heavy traffic (oo, nagta-traffic sa Jalajala) at kailangan ng traffic re-routing at mga one-way na daanan. Tiba-tiba ang mga tricycle driver.

Bihira na ang nakikita kong mga batang nag-iipon ng tulo ng kandila sa hugis bola para dalin sa school at gamiting floorwax. Siguro ay nadyadyahe na agad sila. Mga feeling binata’t dalaga kaagad, ginagaya ang mga napapanood sa TV. Marami din akong nakitang grupo ng mga bakla na parang nagfa-fashion show habang naglalakad sa loob ng lumang sementeryo. Paiksian at pasexy-han ng suot na kadalasan namang napapagtawanan lang at kinukutya. Siguro para sa kanila, wala silang pakialam sa ganun.

Nagmisa sa Garden, pagkatapos naman ay sa lumang sementeryo. Inabutan ko ang dalawang misang iyon, aksidente lang, at hindi sinasadya. Nag-iikot din ang kapulisan ng Jalajala, nagpapaalala ng mga bagay na pinagbabawal nila, gaya ng pag-iinom, pagsusugal at pagpapatugtog ng malalakas na musika sa loob ng sementeryo.

Marahil alam nyo na ang patawang ang Garden of Peace daw ay ang libingan ng mayayaman habang pang-mahirap lang ang lumang sementeryo. Sa tingin ko ay hindi naman. May mga kamag-anak akong nakalibing sa dalawang himlayan na iyon. Hindi lahat ng nasa Garden ay mayayaman. Karamihan ay middle-class families. Iilan lang naman ang masasabing mayayaman sa Jalajala. Sa isang banda, marami pa ding may kaya ang nakalibing ang kanilang mga mahal sa buhay sa lumang sementeryo. May kanya-kanya silang rason kung bakit iyon ang kanilang nais.

Buong kalawakan ang nais liparin
At ang kalangitan ang ibig marating;
Ngunit tingnan ninyo ang kinahahantungan
Sandakot na abong di mapakinabangan!

Bago mamatay si Teodoro A. Agocillo (kilala nyo sya, sya ang nagsulat ng mga history books natin nung nag-aaral pa tayo), ninais nya na ang maiksing tulang iyon ang isulat sa simpleng kahong gawa sa Narra na paglalagyan ng kanyang abo kapag siya’y namatay na. Ninais naman ni Jose Rizal na ilibing siya sa Paang Bundok (kung saan nandun ang Manila North Cemetery ngayon) at maglagay lang ng isang krus at lapida kung saan nakalagay ang kanyang pangalan, araw ng kapanganakan at kamatayan. Yun lang at wala ng iba. Ayaw din niyang gunitain pa ang kanyang death anniversary. Eh kaso, nandun siya ngayon sa Rizal Monument sa Luneta at bawat taon, ginugunita natin ang annibersaryo ng kanyang kamatayan.

Naisip ko ang mga bagay na ito nitong nakaraang All-Siants Day, habang pinagmamasdan ang mga taga Jalajala na nasa sementeryo at kapiling ang mga mahal sa buhay na namatay na. Ilan kaya sa mga namatay na iyon ang may mga kahilingan bago sila namatay at kung natupad ba ang mga iyon. Malamang karamihan sa kanila ay hindi na nakapagsambit man lang ng last wishes. Pero may mga kilala akong tao na ngayon pa lang ay sinasabi ng nais nilang sa Garden Of Peace ilibing. Ayaw na daw nilang makisiksik sa lumang pantyong.

Ikaw, saan ka?

Achecheche….

smps cheerdance competition 2008

Salamat sa USTE TIGERS for providing us this Youtube videos ng SMPS Cheerdance Competition 2008, held last month. Wala ako nung ginanap ito pero buti na lang may mga taga JJ na nag-post sa internet but from what i heard, masaya yung competition. The students really prepared and practiced hard. Ayos din ang mga outfit nila.

Check out the other videos of UsteTigers, ang kukulit hehe laughtrip

*sorry for the late posting, medyo busy lang hehe

mutya ng parokya 2008

Ginanap nitong nakarang Sabado ang coronation night ng Mutya ng Parokya 2008 ng Jalajala, isang fund-raising beauty pageant presented by the St. Michael Parish Church led by our parish priest Fr. Elnar. Isang malaking success in terms of fund raised and the excitement it generated among our towk folks ang naganap na patimpalak. At nito ngang nagdaang Sabado ng gabi, kahit na malakas ang ulan ay dinagsa pa din ng tao ang coronation night upang makiisa sa kasiyahang ito.



Para sa karagdagang mga larawan, pindot lang dito JJ FLICKR

smps foundation day 2008

Katatapos lamang kanina ng Saint Michael Parochial School Foundation Day celebration, a week-long festivities, featuring dance competitions, sports-fest, quiz bee competition at syempre, ang walang kamatayang mga booth-booth gaya ng jail booth, weddding booth at dedication booth among other things. Sobrang enjoy ng mga mag-aaral, lalo na ang mga freshmen students na ngayon lamang naranasan ang isang linggong kasiyahang ito.

Subalit nagtapos man ngayong araw na ito ang selebrasyon, syempre, may pahabol pa. Sayawan sa Martes! Yes! Naalala ko tuloy nung kapanahunan namin.... hay...

Eto nga pala ang ilang mga litrato.

Si Mam Tess, yeah! astig.

Makulay na mundo ng SMPS

Cute nya, no?

SMPS pre-school, starting 'em young

Para sa karagdagang mga larawan, pindot lang dito JJ FLICKR at baka sakaling makita mo ang iyong sarili :)

mutya ng parokya 2008

Ngayong umaga ang huling bilangan para sa patumpalak ng Mutya ng Parokya 2008 ng Parokya ng San Miguel Arkanghel ng Jalajala, Rizal.

Subalit, subalit, subalit, ipagpatawad nyo at hindi ko mailista dito ang mga pangalan ng mga kalahok ng bawat baranggay dahil malabo ang pagkakakuha ng aking photographer errrr---

Pipilitin nating makuha ang mga pangalan at kung sinong nagwagi.


*UPDATE 1 : At ang nagwagi... (drum roll) Finella Angela Monakil....

smps buwan ng wika

Paggunita ng St. Michael Parochial School sa "Buwan ng Wika" na ginanap nitong nagdaang Agosto.

Para sa karagdagang mga larawan, pindot lang dito JJ FLICKR at baka sakaling makita mo ang iyong sarili :)

taga smps ka ba?

Kakaiba na ang Saint Michael Parochial School kumpara sa school na alam ko nuon. Mas makulay na sya ngayon, mukhang mas mataas na ang standards ng edukasyon. Mukhang mas matatalino ang mga mag-aaral.

Iba na rin ang imahe ni San Miguel na nakadikit sa pader.



Subalit gaya nga nung makita ko si Odok, may mga bagay pa ding hindi magbabago. At ito ang kakulitan ng mga mag-aaral ng SMPS. Katunayan? Tingnan ang larawan.


Ginawang basurahan ang paa ni San Miguel errrrrr---

walang kupas

Madami na ring bago sa Jalajala, aking nakita nung ako'y nakapaggalang muli sa bayan. Maraming bagong mga bahay na ginagawa at nagawa. Pero nakatutuwa ding malaman na sa tagal kong nawala, mga dalawang buwan errrrr--- ay may mga hindi pa rin nagbabago.

Isa na rito si Boyvits a.k.a Odok na sinalubong ako ng walang kupas na "pare, pare pare..."

Nice.

"babalik, babalik ka din..."

Masayang bumalik sa bayang kinalakihan at sa aking pagbalik, ito ang aking natunghayan....

Bagong munisipyo.... nice.

nuon yun

*a little something I wrote back in 2000

Ang akala ko nuon
Walang ibang panahon
At muling darating
Ang hukbo ng Hapon.

Pag-angat ng bandera
Nasa taas ang pula.
Magagalit ang titser,
Magtatawanan ang iba.

Di ko malilimutan
Ang panatang makabayan.
Meron pang nutribun,
At ano ang palaman?

Di marunong mahiya.
Ayos lang ang mandaya.
At kapag nakulto,
Balik ka sa uno.

Natatandaan mo pa ba
Nuong ika’y bata pa?
Di ba’t madaling magsaya?
Wag lang laging taya.

Back in 2000, in the dark ages of my existence, songwriting was my hobby (or at least trying to write a song). I wrote this supposed-to-be-a-song-lyric “Nuon Yun’ while reminiscing about my elementary days in Jalajala. I remembered back in grade 1, I thought the Philippine history begins and ends with the Japanese invasion back in the second world war. I suspiciously look over the mountain tops, thinking that the Japanese forces were there, looking down at the hapless Filipinos, just waiting for the right time to shout “Banzai!” and attack again.

That is why when I was assigned in flag raising ceremonies, I was always aware not to put the red side of the flag on top, instead of the blue, because a classmate told me that during the war, Philippine flags are raised that way, with the red side on top. But of course, my fear happened one day. The Japanese didn’t attacked, probably they’re too busy making Toyotas, but my classmate and I raised the flag the wrong way. We only noticed our error when the other children started laughing at us. Since then, whenever asked, I always decline to do the flag raising again, instead, I’d rather do the Panatang Makabayan recitation with mic in hand. Yeah, I memorized that nationalistic pledge back then but now, all I can remember is “panatang makabayan, iniibig ko ang Pilipinas…” and that’s all.

The Marcoses, in their desire to nourish their hungry constituents, introduces the “healthy” and cheap Nutri-buns. Those bread were indeed cheap but healthy? That is why I asked “anong palaman?” because it was said that some pupils found cockroaches inside the buns. Crunchy. Yummy.

Cheating, in school work and in games outside the classrooms, were a fact of pupil-life back then. “Everybody is doing it so why shouldn’t I?” That was the thinking then and besides, we’re still kids, we still don’t know what is right and what is wrong, right? Wrong.

“Kapag nakulto, balik ka sa uno”. This is a rule from our childhood version of golf. It was a “Jolen” game, not the actress, but marbles. From a starting line, we try to “shoot” the jolen in little holes dug in the dirt. From hole number 1 to, say, hole number 5 then back again. If your jolen ended up in the wrong hole, you’re said to be “nakulto” and you have to start all over again.

They say when one starts reminiscing about their time, it was a sign of getting old. You are old when you say “nuong panahon namin, blah-blah-blah…” but who cares, it’s fun reminiscing about the good ol’ time. As one starts getting older, it was harder and harder to have clean, cheap fun.

Di gaya nuong panahon namin, laro lang ng laro, masaya na, wag lang laging taya.