wherever you are sa mundo...

Merry Christmas everyone!

May your lives be merry always and your Christmas... err--- merrier?

Kung nasaan man kayong mga taga Jalajala, sa Biga, sa Bagumbong, sa Dunggot, sa Paalaman, sa likod ng St. Michael, sa Dubai, sa California, sa Hong Kong, sa London, sa Hogwort, sa Tattoinne...

Iisa ang pinanggalingan natin.

Maligayang Pasko at maligo sa Bagong Taon.

sitio jalajala, pila laguna

Sitio Jalajala, Pila Laguna

Tama ang nabasa nyo, sitio Jalajala. Kung hindi sa ilang pangyayari nuon, sana ay isa lamang sitio ng Pila ang bayan natin. Para sa mga di nakakaalam, ang Pila ay isang bayan sa probinsya ng Laguna, malapit sa Jalajala, Rizal.

Ayon sa website na Bayang Pinagpala, nuong 16th century, ang bayan natin ay parte lamang ng bayan ng Pila, ayon na rin sa nakasaad sa mga librong The Philippine Islands na isinulat ni John Foreman at A History of the Inarticulate: Local History, Prostitution and Other Views from the Bottom na isinulat naman ni Luis Camara Dery.

Nagsimula ang kwento sa bayan ng Los Banos, Laguna. Maging nuon pa man, ang Los Banos (o the baths, kung saan galing ang word nating banyo) ay kilala sa mga hot springs na nanggagaling sa bundok ng Makiling kung saan may isang bulkan. Lumalabas sa mga bukal na ito ang mineral water na nakapagpapagaling sa ilang karamdaman gaya ng rayuma at iba pang sakit. Dahil dito, maraming tao ang nagpupunta dito para maligo, mga natives at mga kastila. Subalit walang maayos na matuluyan ang mga nagpupunta dito, walang maayos na paliguan at wala namang ginagawa ang gobyernong Kastila. Ninais ng mga Franciscan priests na magtayo ng hospital at simbahan sa lugar na iyon subalit kulang sila ng pera para sa proyektong iyon. Sa wakas, nuong 1604, nagpatayo ang gobyerno ng hospital na yari sa kawayan, ng simbahan at kumbento, ayon na rin sa pag-uutos ni Governor General Pedro Bravo de Acuña. The hospital was dedicated to Our Lady of the Waters.

Ibinigay ang pangangalaga ng hospital at ng simbahan kay Fray Diego de Santa Maria. Pagkatayo ng hospital, ang pondo para sa pagpapatuloy nito ay nanggagaling lamang sa mga bigay-bigay ng mga pasyenteng nagpupunta dito. Pagkain ang pinakaproblema ng hospital at kahit pa man nag-donate ang ilang tao ng lupa nila kung saan pwedeng magtanim na pagkukuhanan ng pagkain para sa mga pasyente ng hospital, kulang pa din iyon. Humingi ng permiso ang mga pari na nangangalaga ng hospital sa Los Banos sa mga taong taga Pila kung pwede silang mag-alaga ng mga baka sa isang bakanteng lupain nila na kung tawagin ay Jalajala. Pumayag naman ang mga taga Pila at isang rancho ang itinayo sa sito Jalajala na tinawag na Estancia de Jalajala. Nagtanim din sila ng mga niyog, at mga gulay.

Nuong 1640, opisyal na ginawang isang bayan ang Los Banos. Umunlad na kasi ang lugar na iyon dahil nakilala na ang mga hot springs na nakapagpapagaling. Maraming mga banyaga at mayayaman ang nagpunta duon. Isinailalim na ang pamamalakad nito sa gobyernong Kastila. Sa Jalajala naman, nagtayo dito ng isang malaking bahay at nagpaupa ng lupa ang gobyerno sa mga tao para manirahan. Nakilala na rin kasi ang Jalajala dahil dito dumadaan ang mga taong nagpupunta ng Los Banos para magpagaling. Isinailalim na rin sa isang administartor ang pamalalakad sa rancho ng Jalajala. Nagprotesta ang mga taga Pila dahi unti-unti na silang nawawalan ng control sa sitio nila at panandalian namang bumalik sa kanila ang pamamalakad sa sitio Jalajala dahil nagsampa ng kaso ang administrator sa korte. Dahil sa mahabang proseso, napasailalim ang pamamahala sa lupa ng Jalajala sa iba-ibang tao hanggang ang huling namahala ay kinanya na ang lupain bilang sariling pagmamay-ari.

Hanggang sa mapunta nga ang pagmamay-ari ng Jalajala kay Paul P. de la Gironniere, isang Pranses, ayon na rin sa una kong naikwento sa inyo DITO. Napalipat naman ang pagmamay-ari ng Jalajala sa kaibigan ni Paul na isa ding Pranses. Nang mamatay ang kaibigang ito ni Paul, napalipat ang pagmamay-ari sa pangatlong Pranses, kay M. Jules Daillard. Nang mamatay si Daillard, napunta ang lupa sa pagmamay-ari sa isang English bank kung saan binili ng mga Franciscan friars ang lupa sa halagang P50,000.00 nuong 1897. Ibinenta naman ng mga pari sa isang kumpanyang Belgian nuong 1900.

Minana ko naman sa mga ninuno kong Belgian ang Jalajala kaya ito ay pagmamay-ari ko na ngayon.

Nyaaaahhhh!

malamig na pasko, 2007

December na. Ang lamig na, no? Lalo na sa gabi at sa madaling araw. Sa tanghali nga kapag lalabas, naka-jacket pa ako, tas dalawang patong pa na damit ang suot ko sa loob. Iniisip nyo siguro na exaggerated yung sinabi ko pero totoo, ganun talaga kalamig.

Wala kasi ako sa Jalajala, wala sa Manila, wala sa Pinas. Nasa malamig na bansa ng mapuputi. Kakadating ko lang nung isang linggo. Dito na ako magpapasko, pangatlong pasko ko na dito. Iniisip siguro ng mga inaanak ko at ng mga kumpare/kumare ko na nagkamali sila ng pagkuha ng ninong dahil pangatlong Pasko at Bagong Taon ko na itong nagtatago nyuk-nyuk-nyuk… Alam ko ang nararamdaman ng mga inaanak ko dahil ako mismo, isang pares lang ng ninong at ninang ang nakamulatan ko. Siguro may iba pa akong mga ninong at ninang subalit hindi ko na sila nakikita o kilala. Natatandaan ko nung bata pa ako, naiinggit ako sa mga kakilala kong bata na maraming ninong at ninang na napupuntahan tuwing pasko at bagong taon. Ako, laging sabit lang. Kung bente pesos ang binibigay ng mga ninong nila sa mga kasabayan kong namamasko, sa akin, sampung piso lang. Lima, kung minamalas-malas.

Pero hindi lang naman ako ang ninong na wala sa Pasko sa Pinas. Marami na kasing Filipino ang nasa ibang bansa at di na nakakapagpasko sa atin. Marami ding bata ang walang ninong/ninang, ang walang magulang pagsapit ng pinakamasayang okasyon para sa isang bata.

Gaano man kalayo ang Filipino sa Pilipinas, pilit pa rin nilang binubuhay, ginagaya ang paraan ng pagse-celebrate ng Christmas na parang nasa Pilipinas sila. Sa mga Katolikong simbahan na maraming Filipinong nagsisimba, may Simbang Gabi din sila gaya sa Pilipinas. May ilang simbahan na alas-kwatro ng madaling araw ang Simbang Gabi, kagaya talaga sa atin subalit karamihan ng simbahan ay sa gabi talaga ang Simbang Gabi, alas-otso ng gabi karaniwang isinasagawa. Pwede na rin. Pero mas okey sana kung sa madaling araw talaga kasi mas masarap bumuo ng Simbang Gabi kung pahirapan ang paggising para lang makasimba. Sakripisyo ba talaga.

Sa flat na kanilang tinitirahan sa ibang bansa, maggagayak pa rin sila ng mga Christmas decorations kahit pa gaano ito ka-trying hard tingnan, kahit hindi magkakatugma. Pipiliting magkaroon ng Christmas tree kahit pa sobrang liit nito para sa kanilang maliit ding flat na inuuwian.

Pagsapit ng bisperas ng Pasko, magsasama-sama ang mga Filipino sa isang lugar para sa kanilang Christmas party. Hanggat maaari ay Pinoy food ang handa nila. Pinoy-style spaghetti syempre. Sobrang lungkot naman ata nun kung sasalubungin mo ang Pasko na nag-iisa at malayo sa pamilya kaya kahit ano pa mang mangyari, kailangang magsasama sa Dec. 24 ng gabi. Strength in numbers, ika nga. Magsasaya talaga sila para itago ang lungkot na nararamdaman, ang pagiging homesick. Pero gaano man kasaya ang Christmas Party, kapag papalapit na ang alas-dose, isa-isa na silang mag-e-excuse, hahanap ng isang sulok na tahimik para tumawag sa pamilya nila sa Pilipinas, para marinig ang boses ng kanilang mga mahal sa buhay, sa asawa, sa mga anak, sa magulang, sa kasintahan.

“Oo dear, masaya kami dito, makukulit ang mga kasama ko…” sasabihin sa telepono, na may kahalong pilit na tawa upang huwag mahalatang tumutulo na ang luha at uhog.

Kung ating susuruin, gaano man kagarbo, gaano man kapreparado ang isang Christmas celebration sa ibang bansa, hindi pa rin nito matutumbasan ang isang Pasko sa Pilipinas. Gaano man ito kasaya, iba pa rin ang sayang nararamdaman na kapiling ang mahal sa buhay sa Pasko. Masasarap man ang pagkain at inumin, maganda ang sound system, ang decorations, masasaya man ang mga Filipinong kasama, ang mga parlor games, ang masasayang kwentuhan, kulang pa rin ang mga ito.

Wala pa rin ang mga mahal sa buhay na nasa Pilipinas.

kadiwa

Natatandaan nyo pa ba ang Kadiwa dati? Malamang hindi na kung Backstreet Boys, 98 Degrees at Take That na ang mga boybands na kinalakihan nyo, hindi ang Menudo na gaya ng mga ate ko dati na patay na patay kay Robby Rosa (sabay-sabay tayo “ewwwwwwwwwwwwww...”)

Anywayyyyyy, kung hindi nyo man inabot ang Kadiwa, malamang ay naririnig nyo pa rin itong nababanggit ng ilang mga oldies. Ang Kadiwa dati ay ang opisina ng DAR ngayon, sa may kanto ng J. Delos Santos Sr St. at ng National Road. Para sa kaunting kaalaman ng ilang interesado, ang Kadiwa ay isang tindahan o mini-grocery store nuong early 80’s na itinatag ng gobyerno ni Marcos para magbenta ng mga mumurahing basic food at household items.

Nuong January 14, 1981, nilagdaan ang Presidential Decree No. 1770 na nagtatag sa National Food Authority mula sa dating National Grains Authority. Ang kautusang ito ang basihan ng pagkakatatag ng mga Kadiwa retail stores sa buong Pilipinas.

Natatandaan ko pa ang Kadiwa nuon dahil kapag pupunta kami ng nanay ko sa Kadiwa pagkatapos ng klase sa elementary, ang katumbas siguro nuon sa ngayon ay ang feeling kapag pupunta ng Megamall ang isang bata. Masaya. Iyon kasi ang kauna-unahang grocery store. Marami kang mabibili. Mura pa.

Sa likod ng Kadiwa ay isang maliit na palengke. Ang kauna-unahang palengke sa Jalajala subalit hindi ito naging patok sa mga tao. Ewan ko kung bakit. Hindi pa siguro handa ang bayan natin na magkaroon ng isang palengke gaya sa Tanay. May mga nagtitinda sa palengkeng iyon, may mga bumibili din naman subalit di kalaunan ay nawala na rin ang mga mamimili at nagbebenta. Di kalaunan, naging laruan na lamang namin ang likod ng kadiwa, kasama ang mga kambing na ginawang tambayan ang palengkeng iyon. Isipin mo rin, bakit ka nga naman bibili pa sa palengke eh may naglalako naman ng mga isda sa kalsada na mas mura? May mga baboy, manok at gulay din sa mga sari-sari store na malapit sa inyo, gaya sa tindahan ng Emy sa 3rd District na talaga namang patok na patok lalo na nuong mga panahon na iyon. Ito siguro ang dahilan kaya pinagbabawal na ng kasalukuyang lokal na pamahalaan natin ang paglalako ng isda sa kalsada para naman mapaunlad ang palengke natin ngayon at hindi masayang lang ang pondong inilaan sa pagpapatayo nito. Kaso ang layo naman kasi kaya hirap ding puntahan, mahal naman ang pamasahe sa tricycle.

Nuong May 31, 1985, inilabas ang Executive Order No. 1028 kung saan inalis na sa NFA ang kapangyarihang mag-control ng mga presyo ng bigas at mais at ang pag-aangkat ng mga ito, at muling ibinali sa private sectors. Inalis na rin sa tungkulin ng NFA ang mga marketing activities na may kaugnayan sa mga non-grains. Kaya sa katapusan ng 1986, isinara na ang lahat ng Kadiwa stores sa bansa, kasama na sa Jalajala. Isinara na rin ang mga tindahang ito dahil nalulugi na rin ang gobyerno at malaki ang kanilang gingastos dito.

Sa ngayon, sa pangalan na lang natatandaan ng iba ang Kadiwa. Darating ang panahon, maging iyon ay makakalimutan na rin at ang alaala ng Kadiwa ay mawawala na rin. Mid-80s nawala ang Kadiwa, kasabay ng unti-unti na ring paglubog ng Menudo. Makakalinutan natin ang Kadiwa, pero hindi ang Menudo. Ate, para sa iyo ang picture na ito kahit wala talaga itong kaugnayan sa Kadiwa.

Isa pa. Ewwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwwww…

belleza reunion, 2007

Nabalitaan ko last week na may reunion daw ang mga Belleza sa basketball court sa munisipyo. Naisip ko “lahat ng mga taga Jalajala nandun?” Nyuk-nyuk-nyuk… Uki, exaggerated yun, I know, pero kamtotinkopit, madami talagang Belleza sa Jalajala, di ba?

Nasabi ko sa sarili ko, I have to be there kahit hindi nila ako kapamilya’t kapuso; hindi para makikain sa nabalitaan kong maraming pagkain, kundi para makita ko mismo ang kasiyahang iyon.

Sabado night, Nov. 10, around 9pm. Nagpunta ako sa court para manuod. Nasa kalagitnaan na ata sila ng kanilang kasiyahan nung dumating ako dun. Maraming tao sa loob ng court, halos mapuno. Nagsasayawan sila nung dumating ako, mukhang masaya silang lahat. May kasama pang sigawan ang mga nagsasayawan. Marami akong taga-Jalajala na kakilalang nandun pero madami ding mga bagong mukha. Siguro taga Maynila. May emcee na english kung magsalita kaya sa tingin ko ay galing Isteytsayd pa ang iba sa mga andun. May nakatabi akong kakilala na isa ding Belleza. Nalaman ko sa kanya na hindi pala yun reunion ng buong angkan ng Belleza sa Jalajala kundi isang sanga lang sa family tree ng kanilang angkan. Pero halos lahat ng Belleza na kakilala ko ay nandun.

Hindi ako mahilig sa mga reunions. Sa mga batch reunions namin sa school, ang total number ng napuntahan ko ay… zero. Pero iba ang mga family reunions, lalo na ang mga reunions ng magkakapamilya na hindi naman talaga lagi nagkikita-kita. Higit yung reuinions ng mga pamilya na ngayon lang magkikita-kita. Mabuti yung ganun para malaman mo kung ang bagong kakilala mong nais mong ligawan ay hindi mo pala pinsan. Pero dahil hindi naman nila ako angkan, nakita ko yung mga taga Jalajala na magkakamag-anak pala. Magpinsan pala si ano tsaka si ano, magkamag-anak pala sila.

Talented ang mga Belleza. Marami silang intermission numbers. May mga kumanta ng pop songs, may taga Tate na kumanta, na sabi dun ay kasali sa isang musical play back home. May mga dance numbers din sila na kitang-kita na talagang in-enjoy nila, na sa huli ay in-enjoy din ng mga nanunuod.

Hindi lang talented, madami din talagang magagandang Belleza. Maganda ang lahi nila. Meron din sigurong mag gwapings sa kanila pero di ko na napansin. Syempre, mas concentrate ako sa mga girls hehehe…

May prepared dance number din daw sila Tita Brendz subalit maghahating-gabi na kasi, hindi ko na nahintay. Iniintay ko ding sumayaw yung isang Belleza na naka white pants at may black inner blouse na balita ko ay suki ng sayawan nung teens pa siya. Subalit hindi ko siya nakitang sumayaw, baka ayaw na lang niyang masapawan niya ang mga bagong Belleza teens kaya mas minabuti na lang niyang mag-give chance to others hehehe…

Pero isipin nyo lang, kung magpa-family reunion ang buong angkan ng isang pamilya, mula sa kanunu-nunuan, makikita natin na lahat pala tayo dito sa Jalajala ay magkakamag-anak.

Dahil ultimately, ayon sa Bibliya, galing tayong lahat sa dalawang tao lamang.

***

• magpo-post ako ng pictures ng reunion nila kung may magbibigay sa akin from their family :)

smps ulit

Napadaan ako sa St. Michael Parochial School kahapon ng hapon nung uwian na ng mga istudyante. Ang sasaya nila habang pauwi, parang excited na excited at uwian na. May mga naghihilahan pa na sa aking pakiwari ay pinipilit sumama yung isang batang babae, na wag munang umuwi at sumama muna sa kung saan. Yung isa binatilyo naman, parang nahihiya habang kinakausap yung isang babae. Crush nya siguro at nagkakandautal-utal sa pagsasalita. Iniiwasan pang pumiyok.

Parang kami nuong sa St. Michael pa kami nag-aaral. Parang kami pero sa isang banda, hindi rin at malaki na rin ang pinagbago, ng school at ng mga nag-aaral duon. Ganuon naman ata ang buhay, maraming pagbabago pero may mga maliliit na bagay na hindi na mawawala sa atin.

Parang ang mismong school. Marami ng nabago sa loob, bago na ang pintura pero ang pinakang-istraktura niya ay yun pa din. Ang mataas na kisame, ang mga classrooms, ang hagdan, ang mga pader na naging saksi sa buhay-istudyante ng mga nag-aral dun. Ang pader na pinagsulatan ng mga pangalan ng mga crush, belok love (put name here), ng mga sagot sa exam na parang tunay na maliliit na hieroglyphics para di mabuking ng teacher. Ilang pahid man ng pintura ang itapal sa pader na ito, hindi nito mabubura ang mga kasaysayang kanyang nasaksihan. Sabi nga, if only walls can talk, marami na siyang maikukwento sa atin.

Sa mga mag-aaral ng SMPS, nag-iba man ang mga ito, iisa pa rin naman ang mga katangiang ating makikita duon. Ang mga makukulit at pasaway nating mga ka-batch, panigurado ay may katapat din sila sa mga bagong batch. Ang mga crush ng school natin, meron din sila. Kung meron tayong mga kaklase na anak ni Rizal, meron din sila, baka nga mas matatalino pa. Nagkakaiba na lang siguro yan sa perception, kung aling batch ang pinakamasaya, pinakamakulit, pinakamadami ang mga gwaping at chikababes, kung aling batch ang pinaka-successful. Dahil para sa akin, batch naming ang pinakamakulit at pinaka-cute hehehe walang aangal.

Nawala man si Mrs. Medina, nawala man ang mga teachers natin duon, may mga kapalit naman sila ngayon. Meron pa ding mga terror teachers sa SMPS, meron pa ding mga teachers na magaganda, meron pa ding magagaling na teachers at mga teachers na parang napadaan lang at nabigyan na ng trabaho duon. Hindi naman mawawala yan. Kaya nga sabi ko nuon, marami ang nakaka-relate sa kantang High School Life dahil magkakaiba man ang pangalan ng school, ng mga tao, ng lugar, ang buhay ng high school ay iisa lang.

“…every memory kayganda”, di ba?

undas

Isang undas na naman ang nakalipas. Kagaya nitong nakaraang taon, gaya sa susunod na taon, isang undas na naman sa ating buhay; hanggang sa isang undas na tayo naman ang ipagtitirik ng kandila at dadalan ng bulaklak ng ating mga naiwan sa buhay. Sigurado iyan, pramis. Sa hinaba-haba man daw kasi ng prusisyon, sa… uhmmnn… sa sementeryo din ang bagsak.

May pinagkaiba ba ang undas ngayong taon sa mga nakaraang undas? Meron. Wala. Depende siguro sa matang papansin.

Unang-una, ilang araw bago mag undas, nakita ng mga taong maglilinis sana ng mga puntod sa lumang sementeryo na nawawala ang mga bakal sa paligid ng kanilang minamahal na namatay. Nawawala ang bakal na gate ni ganito, nawawala ang bubong na yero sa puntod ni ganire, nawawala ang bakod na bakal duon sa banda run. Ganito na ba kahirap ang buhay at kahit ang patay ay ninanakawan na? O ganito na lang kakapal ang mukha ng mga magnanakaw?

Nung bata pa ako, natunaw na kandila ang ninanakaw namin ng mga kaklase ko. Project kasi sa elementary ang mag-ipon ng natunaw na kandila para gawing floorwax sa classroom. Bibilugin naming parang bola ang tumutulong kandila ng mga patay naming lelong at lelang. Dahil mga bata pa, palakihan syempre ng nagawang bolang kandila. Shet, talo lagi ako dito dahil pinapagalitan lagi ako ng nanay ko kapag kinukuha ko ang tulo ng kandila. Madali daw maubos ang kandila dahil sa ginagawa ko. Dahil dito, natuto kaming manguha ng tulo ng kandila sa puntod ng ibang patay na umalis na agad ang nagbabantay. Syempre ulit, bata pa kami nun, di pa talaga namin alam ang tama at mali. Kasalanan iyon ng KJ naming mga magulang at ng mga teachers na lagi na lang nagpapa-project ng ganun tuwing mag-uundas. Kahapon, may mga nakita pa din naman akong mangilan-ngilang batang gumagawa pa din ng ganun. At ngayong malalaki na kami, ang ilan sa amin ay nagkatulo na rin.

Natatandaan ko din nuon, nalilibot namin ang buong sementeryo sa paghahanap ng mga lumang puntod na nagiba na, na kita daw ang mga buto at bungo sa loob. Meron nga ata kaming nakita. Nung mga nagbinata na at mga nagdalaga, nalilibot namin ang buong sementeryo sa paghahanap ng mga crush o mga taga Maynila na mapuputi. Para maka-jerk ba. Tatambay ka sa puntod ng kamag-anak mo para baka dumaan si crush, o kung swerte ka ay kalapit puntod nyo lang ang patay nila kaya buong maghapon kayong nagtatanawan o nag-uusap. Maraming ganyang sitwasyon. May mga nagkakatuluyan pa nga at nasa Amerika na ngayon at may dalawang anak, isang babae at lalaki errrr… Syempre, para mas masaya, magkakabarkada dapat magkakasama. Sa patay muna nila, tas sa patay naman namin, then sa kanila naman. Hanggang ngayon naman ay ganito pa din ang style. Nagpupunta sa sementeryo “to see and be seen”. Yun nga lang, kahapon, parang ang daming bading na nagkalat sa sementeryo. Wala namang masama dun, kakaiba nga lang kasi kapag sampung bading na magkakasunod na naglalakad, lahat naka short-shorts at miniskirt, “baktong” pa lahat, bakat utong. Ang isa pa naman dun, yung kala-kalaro namin nuon sa basketball na after a year na nawala sa Jalajala, bumalik siya the next bakasyon na kakaiba na ang itsura at kilos. Sumapi na pala sa pederasyon. Napag-isip-isip tuloy kami kung papano ba siya magdepensa nuon sa basketball. Madikit ba masyado? Laging nambubunggo ng pwet? Ewan.

Kapag may pamilya na, nagiging family reunion pagdating ng undas. Dito karaniwang nagkikita ang mga pamilya, ang mga anak-anak. Kadalasan din makikitang nagkakainan, nagsusugal, nag-iinom habang pinapalipas ang araw ng mga patay. Pero kahapon, may naglilibot na mga pulis na nagpapaalala na bawal ang malalakas na sounds, magsugal at mag-inom sa loob at paligid ng sementeryo. Tama lang naman.

If my memory serves me right, lahat ata ng undas ay inuulan. Ang iniisip ko nuon, ito ang paraan ng langit na basbasan ang lahat ng taong nakalibing. O kaya ay nakikiiyak sila dun sa langit kaya umuulan. Kahapon, ang init ng araw. Walang kaulap-ulap. Ito ata ang magiging kakaiba sa mga nakaraang undas, nasabi ko sa aking sarili dahil nag-iisa pa ako nun at wala pang makausap. Subalit pagdating ng hapon, biglang umulan ng malakas na malakas. Nyeeee… inulan din pala. Pero ilang menuto lang, eto na naman ang mainit na araw. Dumaan lang ang basbas na ulan.

Sa akin lang ha, kapag bata pa, mainit na kandila ang pinagtutuunan ng atensyon. Kapag lumaki na at nagkaroon na ng malisya, ang opposite sex na ang pinagtutuunan ng pansin. Kung may pamilya na, family reunion naman ang undas. Kapag oldies na at isang nakalimutang-pagpaligo-na-lang-at-amoy-lupa-na, ang tunay na diwa na ng undas ang kanilang nasa isipan. Kapag malapit na sa finish line, dito nila inaalala ang naging buhay at kamatayan ng mahal nila sa buhay na nasa puntod. Dito sila nag-aalay ng dasal, hindi lang para sa taong nasa puntod, kundi para na rin sa kanila, sa pagdating ng panahon na kailangan na nilang magpalista kay San Pedro.

Kaya nga di ba, sabi ko na sa hinaba-haba man daw ng prusisyon, sa sementeryo din ang bagsak.

Pwedeng sa Jalajala Public Cemetery o sa katapat nitong Garden of Peace Memorial Park. Pero kahit saan pa mang libingan, sa abo tayo nagsimula, sa abo tayo hahantong. Maliban na lang siguro kung kinain ka ng pating. Shark ebak ang kalalabasan mo.

But that is another story to be told next undas.

momo iyakin

(isinulat ni ALADYBUG, isang taga jalajala)

Ang apat na mgkakapatid ay lumaking puno sa pagmamahal at kahit pa salat sa materyal na bagay ay masaya ang kanilang pamilya. Hanggang sa nagkasakit ang kanilang ama at kailangang i-confine sa ospital dahil sa malalang kalagayan. Ang kanilang ina ay naiwan sa ospital para mabantayan ang asawa at ang mgkakapatid naman ay nagpasyang umuwi muna ng bahay.

Mahal na araw iyon kaya ang tatlong mgkakapatid na babae ay sumama sa prosisyon sa bayan para ipagdasal ang amang maysakit. Naiwan nag-iisa ang kapatid na lalaki sa kanilang bahay. Matapos ang prosisyon ay agad din silang umuwi at laking gulat ng madatnan ang kapatid na lalaki na tahimik na nakaupo sa labas ng bahay. At ng kanilang tanungin kung bakit ayaw nyang pumasok sa loob, ito ang kanyang sinabi...

“Kanina pa kasi meron babaeng iyak ng iyak sa loob ng bahay at ng silipin ko ang pinagmumulan ng ingay wala naman ako nakita”

si kapitan

“Uwi b u JJ? Wat tym?” text ko sa pinsan ko.
“Uu, uwi me 2day. Gabi na me dating jan. Y?” text back nya.
“Hndi n u bboto sa kapitan?”
“Di na. Kapitan lng nman” ang huli niyang text.

“Kapitan lang naman”. Matagal ko ng naririnig ang mga katagang iyan lalo na sa mga taga-Jalajala na sa Maynila nagtitigil. Hassle kasi para sa kanila ang umuwi ng bayan para lang bumoto sa eleksyon ng kapitan ng barangay at sa eleksyon ng SK (Sangguniang Kabataan). Hindi gaya sa eleksyon ng Mayor na talaga namang pambuno aba.

Pero kahapon, napansin ko (at napatunayan sa official statement ng Comelec) na malaki ang voters’ turn-out ngayon kumpara nung huling barangay election nuong 2002. Siguro ay nalaman na din ng mga botante ang kahalagahan ng posisyon ng kapitan. Siguro din ay nais nilang marinig ang kanilang boses kung sino ang nais nilang mamahala sa kanilang sariling barangay. Maaari ding nasabik silang bumoto sa barangay election dahil na-postponed dati yung dapat na election. Buti natuloy na ngayon. O kaya naman ay tunay lang masaya ang mga eleksiyon kaya marami ang bumoto.

Kung tutuusin kasi, malaki ang responsibiladad ng kapitan at ang kanyang kuneho este—kunseho. Ang kapitan ang pinakang-“tatay” ng lahat at kung may hidwaan man at di pagkakaunawaan, sa barangay muna sila lalapit para maayos. Kailangang maging patas lang ang kapitan sa pagsasaayos ng problema kaya ito ang isang kadahilanan kung bakit ayon sa batas, ang barangay election ay kailangang maging “non-partisan” o walang political party na na kinasasaniban ang mga kandidato para kapag nahalal na sila, kaya nilang maging pantay sa lahat. Kumbaga, ang mga kapitan ang “Prosecutor” at “Judge” na rin sa isang hidwaan. Pero syempre, nakatira tayo sa real world kaya ang theory na ito ay di rin nasusunod. Kilala naman natin kung sinong mga kandidato ang kaalyado ng kung sinong pulitiko o kung anong political party.

Matahimik naman ang eleksiyon sa Jalajala kahapon. Maulan lang nung nagbibilangan na sa hapon. Maraming tao sa kalsada pero ramdam mong di ganun ka-tensyon ang paligid kumpara sa mayoral elections. Ang nakita ko lang medyo kakaiba ay nang magpaputok na ng mga kwitis si Tony Calibara sa may gate ng elementary school isang oras matapos magsara ang mga voting precincts. Kandidato kasi siya bilang kagawad at ewan ko kung nagpaputok siya dahil nanalo na siya o nag-trip lang. Ayun, napagsabihan ng mga pulis na nakatalaga duon. Wala namang tensyon, nagtawanan pa nga ang mga taong nakakita.

Dito sa bayan, apat ang kandidao sa pagka-kapitan sa Brgy. 1st District. Dikit ang laban para sa dalawang kandidato at sa huli ay nanalo ang dating kapitan na si Kap. Nanding Belleza. Maganda din ang laban sa Brgy. 2nd District. Dalawang kandidato, dikitan at sa pagkakaalam ko kagabi bago ako matulog, 24 boto lang ang lamang ng nanalong si Kap. Joey Anago. Congrats, ‘pre. Sa Brgy. 3rd District lang nagkatambakan at nanalo si Kap. Ino Miranda. Sana rin nanalo bilang kagawad si idol Pip Licudan. Sigaw ang orig.

Hindi ko pa alam kung sino-sino ang nanalo sa ibang baryo/barangay. Kapag may nasagap ako, sasabihin ko dito.

At dahil kahapon pa natapos ang eleksyon, ang masasabi ko lang ay tigilan na ulit ang pamumulitika at panahon na para mag-labing-labing na ulit ang mga tao. Isang araw lang naman ang eleksyon.

"boom! huli ka balbon!"

Una sa lahat, ang letter “a” at number “1”… err— parang mali ata. Ulit, ulit. Una sa lahat, turuan ko muna kayo kung papano malaman ang IP address ng mga nagco-comment sa Chismisan Section sa sidebar. Itapat nyo lang ang cursor ng computer nyo sa “#” sign sa dulo ng comment. Lalabas dun ang huling dalawang sets ng IP address. Ang IP address ay sets of numbers na unique sa isang computer na nakakonekta sa internet. Hindi pupwedeng magkapareho ng IP address ang dalawang computer na gumagamit ng magkaibang internet provider. Hindi rin nababago ang IP address.

***

Nagbigay ng advice si Jomark na wag ko na lang daw pansinin ang mga nanggugulo dito, gaya ng ginawa niya dun sa nanggugulo sa Forum. Hiningi din niya ang IP address para ma-compare daw niya. Pre, madali lang naman malaman ang IP address ng nag-comment sa Chismisan Section ng blog na ito (read instruction above). Dun ko nalaman ang IP mo na 253.170 nang mag-comment ka nitong huli (click picture above for a clearer view)

Joms, di ko na naman talaga papansinin. Nang mag-comment ako NITO, it was a sort-of warning na tigilan ang panggugulo kasi kilala ko siya thru his/her IP address. Pero kahapon, nabasa ko ang sinabi nya na “simulan na ang siraan, Oki na oki yan”… na parang si Tagabario na mahilig sa siraan. Imbis na mag-sorry, mas gusto pa niyang ipagpatuloy ang siraan sa di ko malamang kadahilanan (click picture above). Pakiramdam ko kasi, hangga’t hindi siya nae-expose, hindi siya titigil kaya kahit gusto ko mang wag ng pansinin, ie-expose ko na lang para tumigil siya, hopefully.

Pre, NCIS mode tayo ha. Wala ka bang napansin, pareho kayo ng IP address na 253.170? Binalikan ko yung comment nung “guest” na kinutya ang pamilya nila Elat na alien daw ba, eto ang nakita ko (click the picture at the left). Nabasa ko din ang comment na katulad nito dati sa blog ni Tagabario.

Whoa! Joms, pareho din kayo ng IP address na 253.170? Eto pa, yung comment ni “Saudiboy” at “Titikomalaki”, ipapaputol ko ang titi kong maliit kapag pareho din kayo ng IP (click the picure at the left).

WaaaahhhHHHH!!!! (snap! putol) Shiet! Tapos ang maliligayang araw, magpa-pari na lang ata ako.

Nang mag-comment si Carla dito (click picture at the left), akala ko siya ang nag-comment tungkol sa “ulo” kasi kapareho din ang IP address na 253.170 sa comment nya. Hindi ako makapaniwala nuong una. Ang pagkakaalam ko kasi, galing sa mga kaibigan ni Carla na kakilala ko din, mabait si Carla, clear at logical mag-isip. Sorry Carla ha, I don’t expect you to forgive me but sorry none the less.



Pareng Joms, nanunuod ako ng series na Criminal Minds pero di ko ma-analyze kung bakit ganito ang mga pangyayari. Baka pwede mong i-explain sa akin. Iisang IP address, iba-ibang name ang ginagamit, at iba-ibang comments ang sinasabi.

Tol, natatandaan mo nung may nagtangkang sumira ng blog na ito gamit ang www.sitedestroyer.com/? Inisip mo na ikaw yung pinagbibintangan ko, di ba? Eto ang sabi mo pa nga nuon :

Jomark said...

ok na sana website na to, nakakakuha din ako ng information para ilagay sa forum sa Sulong jalajala dahil malayo ako at walang alam sa ga kaganapan dyan, kaya lang sa mga sinasabi mo ako ang pinagbibintangan mo,2 lang tayong may site dito sa cyberworld na tungkol sa jalajala kaya hinde ako mag wawalang kibo lang, una nakatira ako sa california pero hinde sa culver city ni hinde ko nga alam ang lugar na yon!nakakatawa ka naman parang ako lang taga jalajala dito sa california! 109 e 232 pl CARSON CA pa puntahan mo pa ko sa kamag anak mo! magtanong tanong ka muna bago ka manira! ang IP ok ay 76.169.149.59 www.ip-adress.com na alam kung alam mo! ni minsan hinde ko siniraan site na to bagkus kumukuha pa nga ako ng impormasyon dito, nakakalungkot naman dahil hangang dito ba naman may siraan? nilagay ko ang pangalan ko na ako gumawa ng site ng Sulong jalajala dahil hinde ko kelangan magtago nagtataka nga ako sayo bakit kelangan mo pang magtago wala ka naman ginagawang masama? kaya pala nagtatago ka para paniwalaan ka? kawawa ka naman baka kasi hinde kana paniwalaan pag nag pakilala kana tsk! tsk! tsk! at pangalawa wala akong balak tumakbo sa jalajala..kaya wag mo na kong siraan di na kelangan. HINDE NAMAN KELANGAN ANG KAPANGYARIHAN PARA TUMULONG! pasensya na sa mga nakakabasa dito "ayoko lang kasi ng pinagbibintangan ako ng hinde ako gumagawa" AT KAYA AKO SUMASAGOT DITO KASI AKO PINAPATAMAAN NYA!

Pagkatapos, parang himala na may umamin na siya daw ang nag-attempt na sumira sa blog. Ang pangalan daw niya ay “Shirly” at eto ang sabi niya:

shirly said...

sorry sa nagawa ko, ako po talaga ang nag attemp manggulo dito hinde kasi maganda karanasan ko sa jalajala dati na andyan ako nag tanong ako sa friend ko kung paano kala ko naman walang reaction at hinde malalaman ginawa ko kasi for fun lang po yon, sorry po ulit ako po si shirly malapit po kami sa simbahan dati nakatira dayo lang kami dyan sa jalajala, ngayon andito na kami sa glendale california, sorry sa nagawa kong gulo, sa inyo po mga mister

Nasabi ko na ang IP address nung taong yun dun sa dati kong POST, di ba? Dati din, nag-comment ka dito at eto ang lumabas na IP mo 229.59 (click picture at the left). Pansinin din ang date at time na Sept. 18, 2007 at 10:28 pm.

Sinilip ko ang sitemeter ng blog na ito at eto ang nakita ko sa iyong pagbisita nung araw at oras na iyon (click picture below). Visitor #3,694 ka nuon.

Ang kasunod na visitor #3,695 ay ikaw din nuong 11:05 pm naman that same date. Ibig sabihin, from 10:25pm hanggang 11:05 pm, iisang IP lang ang bumisita sa blog. Nag-comment ka ng 10:28pm (click picture below).

Pero teka, “Holy macarroni Batman!” Ang IP nung nanira dati ay 66.59.229.. Ang IP mo ay 66.59.229! Pareho na naman?

Napansin mo siguro na nabaligtad ang last two sets of numbers ng IP address. Ganun talaga pre, nababaligtad talaga ang IP sa sitemeter at sa shoutbox.

Ang tanong, bakit naman ganun? Wag mo naman sabihing sinisiraan lang kita dahil kitang-kita naman sa mga screen-capture pictures. Actually, matagal ko ng napansin ang mga IP na ito pero di ko na sana sasabihin, tinatawanan ko na lang. Pero napansin ko kasi na parang mga pami-pamilya ang gustong pag-awayin. Wag naman. Buti nga di nagre-react ang pamilya ni Elat. Kahit dun sa blog ni Tagabario, ganun din ang style, pinag-aaway ang mga tao.

Pre, peace lang. Live and let live. Walang pakialamanan. Kayabangan kung iisipin na masikip ang cyberspace para sa dalawang website na may kaugnayan sa Jalajala. Kung ayaw nyo dito, wag magbasa. Kung may mali akong maisulat, tell me in a constructive way. There is more to life than blogs, forums, friendsters and the internet.

Alam ko may mga kaibigan kang makakabasa nito at ipagtatanggol ka nila. Natural lang yun, dahil kaibigan mo sila. Kung ako ang nasa katayuan mo, gugustuhin ko ding kampihan nila ako. Pero para sa kanila, wag nyo naman sanang isipin na sinisiraan ko siya or kinaiinggitan. Walang rason para gawin ko iyon. At batay sa mga naiprisinta ko, alam nyo na naman siguro kung sino ang nag-uumpisa ng lahat.

Ang advice ko para sa lahat? Enjoy life. Count your blessings. Masarap ang namumuhay ng tahimik. Sana talaga last na ito. Please?

Yeeesss, ang drama ko hehehe