headline: rapist sa jalajala?

Anong balita sa Jalajala?

May gumagala daw rapist dito sa atin. Isang lalaking taga-Tanay kung saan dun siya unang gumawa ng kanyang krimen. May mga kinidnap daw itong mga babae sa vicinity ng Sampalok, Tanay kung saan pinapatay nya ang mga babaeng kanyang dinudukot pagkatapos gahasain. At ngayon ay sa Jalajala na daw ito nagtatago. Eto pa ang mga kwento:

Sinasabing binibiyak pa nito ang katawan ng mga babae at dinudukot ang puso o hinihiwa ang suso para kuhanin ang nipples. May pagka-psycho rapist/killer daw kasi ito.

Sabi nila, may kinidnap na daw na bata sa Brgy. Punta. Sinasabi ding may pinatay na sa may Casa Real sa may Brgy. Bagumbong ata yun. Nagpapanggap pa daw na tricycle driver. Sinasabi ding may sarili itong motor o van.

Namataan daw ang suspect sa Bayugo, Punta, Bagumbong at sa bayan.

Sinasabi ding hindi tinatablan ng bala ang rapist. May nagsasabing kasi may suot itong bullet-proof vest o kaya ay may anting-anting. May dala din daw itong granada kaya mahirap lapitan. Hindi rin mahuli agad dahil black-belter pa. Dating militar din daw ito.

Ang pagkakakilanlan sa rapist ay kalbo at walang kilay, pero hindi dahil nagpaayos ito ng kilay sa parlor. Kamukha pa daw ni Julius Babao ng ABS-CBN News, o ha.

Ngayon naman, may mga sabi-sabi din na nasa Nueva Ecija na ang rapist.

Maraming kwento-kwento tungkol sa rapist kaya minsan ay mahirap maniwala subalit madami sa mga taga-Jalajala ang nag-iingat pa rin. Bihira na ang mga nakatambay sa gabi, lalo na ang mga kadalagahang mahilig rumampa hanggang dis-oras ng gabi.

May narinig din akong kung ang dating police chief pa din daw ang hepe ngayon, mas safe ang mga taga-Jalajala dahil masipag itong magparonda ng mga pulis sa gabi.

Ano, naniniwala ka ba?

mag ponsa tayo

Bago pa magkaroon ng Jollibee sa Tanay, nandun na siya kung kailangan nyong dalin sa isang masarap at ispesyal na kainan ang isang mahal sa buhay, ang anak, kapatid o lola kung birthday nya.

Bago pa magkaroon ng Chowking sa Tanay, meron ng isang kainan sa Jalajala kung saan tayo nagpupunta kung nais nating maglibre sa mga kaibigan. Halo-halo, chicken sandwich, pansit, o kaya ay yung mainit na masarap na mami na papawisan ka talaga, dun tayo nagyayayaan at nagpupunta. Naiigno pa ako nuon sa kaskasan nila ng yelo para sa halo-halo kasi kakaiba siya sa karaniwang nakikita ko sa mga pondahan ng halo-halo sa mga kanto. Isa siyang aparato na umiikot at otomatik na nakakaskas ang yelo. Banggaling aba.

Birthday mo? Kasalan? Kailangan mo ng cake? Bago pa magkaroon ng Goldilocks at Red Ribbon sa Tanay, dun na tayo nagpapa-order ng cake na may porcelein figure sa ibabaw, imahe ng kinasal na nakakatawa ang itsurang di mukhang tao, kung si Superman man o si Batman ang gusto ng anak mo sa birthday cake nya, pwede. Yun nga lang, makikilala mo ang sila sa “S” o batsign sa kanilang dibdib.

Bago pa magkaron ng ibang kainan, sa Jalajala man o sa mga karatig na lugar, iisa lang ang pinupuntahan ng mga taga banko o munisipyo kung gusto nilang magmiryenda.

Saan pa? Eh di sa Ponsa.

Oo, maaaring tama ang sinasabi ng iba na parang masungit ang nagtitinda dun pero ang di natin maikakaila, hanggang ngayon ay buhay pa ang business nila. Sila na ata ang longest-running business sa Jalajala dahil elementary pa lang ako, nandun na sila. Ilang mayors na ang dumaan sa munisipyo, mas matatag pa din ang Ponsa.

Hindi ko alam kung bakit. Hindi naman ganun kasarap ang mga pagkain pero sigurado ako na sasang-ayon kayo kapag sinabi kong special ang pakiramdam habang kumakain tayo sa Ponsa, di ba. Bakit kaya? (writer's note: may nang-aaway sa akin. Masarap daw ang pagkain sa Ponsa. Consistent ang lasa kaya kapag nag-crave ka daw at nag-Ponsa, makukuha mo yung hinahanap mo. Ayos daw sa panlasa, mura pa. Okay, okay hehehe wala naman ako sinabi na di masarap. Sabi ko hindi special ang sarap, unlike yung siomai sa Saisaki, yun talaga ang masarap na special hehehe)

Oo nga pala, bago pa umalis ang nanay ko, nandun na ang Ponsa. Dun niya ako dinadala dati kapag birthday ko.

Birthday ko ngayon.

all my bags are packed...

i'm NOT ready to go
(isinulat ni ALADYBUG, isang taga jalajala)

Saturday, kinausap ako ng boss ko na ia-assign daw ako sa ibang bansa dahil kailangan nila ng tao sa project ng company namin dun. Tuesday daw ang flight. Dahil sa marami na syang sinabi dati na hindi naman totoo, umoo lang ako at nag-overtime pa ng Sunday. Hindi na ako nakauwi ng Jalajala.

Monday, binigay na sa akin ang plane ticket. Oo nga, paalis na pala talaga ako kinabukasan. Kinagabihan, agos ang luha dahil samo’t saring emosyon. Iiwan ko lahat ng mahal sa buhay at mga kinagawiang bagay para lamang sa dolyar.

Tuesday, 9:30am naka board na ako sa plane, nakatanaw sa malayo, tulala. Iniisip ko makakabalik pa ba ako ng buhay sa Pilipins. Emot talaga. Konti lng pasahero, me bakante pa ngang upuan sa gitna namin ng katabi kong lalake. At habang take-off, tumulo na naman ang luha ko. Shiet wala pala akong dalang panyo o tissue man lang. Pampahid na lang ang laylayan ng aking sweat shirt na nabili ko pa sa Divisoria. Ramdam ko ang tingin nun katabi ko pero kiber, di pa nya ako kilala, mas matakot sya sa tipos ko! hala ka

Ang madramang tagpong iyong ay kinahiya ko ng muli kaming magkita nun lalake pagkalipas ng ilang buwan. “Ay ikaw yun …” di na nya naituloy pero naka-ngiti sya na parang nakakaloko, natawa na rin lang ako. Kuwentuhan kami ng mga buhay buhay namin sa lugar na yun. Masaya at maayos naman kami pareho, sya pala ay si kuya Adrian at nag tourist lang pero ngayon ay security guard na sa Watsons.

Friday, kagabi lang yun, habang nakasakay sa bus pauwi ng bahay, itong naisulat ko ay ilan lang sa mga nakakatawang alaalang aking binalikan. Tatlong taon na pala ang nakalipas.

Hapi 3 years sa akin!

pulitika at ang natutulog na konsihal

Kahit pa girls-watching lang ang libangan ko, kahit papano naman ay nakakapagpakinig din ako ng mga usapang pulitikal lalo na sa local level. Aware din ako sa mga usapang eleksyon. Ang napapansin ko lang, sa mga campaign speeches man o sa mga debatehan tungkol sa lokal na pulitika, hindi mawawala ang sinasabing hindi makagawa ng magagandang proyekto ang alkaldeng nakaupo dahil kalaban nya sa partido ang bise-alkalde o ang mga kunsihal. Simulat-sapol, naririnig na natin yang issue na yan. Naririnig ko na yan simula pa nung nagkaisip ako, and that was two years ago…


Errrrr--- eniwey, totoo naman yan. Madaming magagandang proyekto ang di natutuloy dahil sa pamumulitika ng mga kalaban sa partido. Hindi lang naman sa Jalajala nangyayari yan, maging sa ibang bayan din. That’s a fact of life kasi. Karaniwan, pag-uusapan yan ng lokal na konseho sa session hall nila. Pagdedebatehan nila ang pros and cons ng proyekto. Ang iba ay legitimate ang rason ng pagtutol nila sa proyekto, ang iba naman ay namumulitika lang o kaya ay nagnanais maka-kickback at magkapera. Ang ibang konsihal naman ay nakatulog lang dahil walang alam. Tutol si Bise sa proyekto kasi ganito, kasi ganun. Tutol si Kunsihal kasi ganire. Pag-uusapan nila yan sa loob ng session hall. Paglabas ng munisipyo, kanya-kanya ng kwento yan sa mga taong nais makinig sila, na kesyo ganito yung proyekto, kasi ganuon. Ikukwento naman ng nakapakinig sa baryo nila at alam natin na sa ganitong proseso, maraming detalye ang nawawala o nababago. Hanggang ang issue na ay tutol si Bise kasi ang proyektong nabanggit ay mga aliens from Mars lang ang makikinabang.


Sa akin lang naman, madali lang ang solusyon dito. Sa mga meetings, may isang taong nakatalaga para i-record ang mga pinag-uusapan sa meeting di ba? Ito yung tinatawag na “minutes of the meeting”. Mare-record dun ang dahilan ng isang taong tumututol sa proyekto, mare-record din dun kung maganda nga ba ang proyekto ayon sa taong may pakana ng project na yun. Pagkatapos ng isang session, papirmahin ang lahat ng kasali sa session sa minutes of the meeting para naka-record talaga officially kung ano ang stand nila sa issue.


Then sa bawat barangay, perhaps sa barangay hall, maglalagay sila ng information board kung saan ikakabit ang minuto ng meeting para mabasa mismo ng mga taong concerned sa issue o sa proyekto. Pwede namang gawin yan dahil public records ang dokumentong iyon kaya tama lang na mabasa ng publiko. Sa ganitong paraan, taong bayan na mismo ang makakaalam kung tama nga ba ang pagtutol ng opisyal na iyon o namumulitika lamang sya. Siguro naman, kahit kakampi mo sa partido ang opisyal na iyon at napansin mong namumulitika lamang sya, hindi mo rin magugustuhan ang ginagawa nya at sa susunod na eleksyon, alam mo na ang gagawin mo. Malalaman mo din kung sino sino ba sa mga lokal na opisyal ang may alam o sino ang natutulog lang. Matatakot ding mamulitika lamang ang mga opisiyal dahil alam nilang sa susunod na eleksyon ay mahihirapan na silang manalo.


Hindi ako nagmamarunong-marunungan. Maaaring wala ding bisa ang naiisip kong ito subalit kung common sense ang paiiralin, at ang tunay na kagustuhang makatulong sa bayan, sa palagay ko naman ay tama din ang sinasabi ko dito.


Pero ito ay sa akin lang naman.

pulis na matulis (na hindi pala)

Kapag tinatanong ako ng mga taga ibang lugar na kakilala ko kung taga saan ako, sasabihin kong taga Jala-jala ako, na malamang sa hindi ay hindi nila alam kung saan. Magtatanong sila kung saan iyon, o kaya ay ipapaulit ang pangalan na medyo matatawa pa kasi nakakatawang pakinggan ang pangalang Jala-jala at ang iba ay tatango na lang na kunwari ay alam nila. Okay lang sa akin iyon. Kahit pa sabihing liblib na lugar ang bayan ko, kahit pa malayo daw sa sibilisasyon, I don’t care. Because that’s the way (aha-aha) I like it (aha, aha). That’s the way (aha-aha) I like it (aha-aha).

Kaya nung mabalitaan ko na may minolestiyang tao sa Jala-jala, nabagabag ako. Mapayapang lugar kasi ang Jala-jala, hindi isang Utopian society, pero tahimik siya. Oo, may pulis sa bayan pero anong iisipin mo kung ang hepe ng pulis ang nangmolestya? Ng nakakulong na tao. Ng lalaking nakakulong.

Ayon sa balita, natanggal sa pwesto si Senior Inspector Ian Rico Reyes bilang police chief ng Jala-jala nuong January 7, 2008 dahil minolestiya nya ng paulit-ilit DI UMANO ang isang di pinangalanang bilanggong lalaki na nakapiit sa municipal jail. Ayon kay Calabarzon police director Chief Superintendent Ricardo Padilla, inalis sa pwesto si Reyes para hindi niya maimpluwensyahan ang imbestigasyon na isinasagawa ni Superintendent Ronaldo Mendoza, head of the investigation and detection management branch of the Rizal police.

Pinabulaanan naman ni Senior Inspector Reyes ang akusasyon sa kanya at sinabi niyang gawa-gawa lamang ito ng bilanggo para maghiganti sa kanya. Sinabi din ni Reyes na pinuwersa lamang ang mga witness laban sa kanya na pumirma sa complaint. Ngunit 15 sa 21 pulis na naka-assign sa Jalajala ang pumirma din ng isang statement na nagsasabing hindi pwersado ang mga witness.

Ayon naman sa pahayag ni PO2 Monico Mojado Jr, pulis na naka-assign sa Jala-jala, may isa pang insidente ng pang-aabuso ang ginawa ng dating hepe nyang si Reyes. Ayon kay Mojado, nuong Pebrero ng nakaraang taon, may nahuli silang ilang kalalakihan na nagnanakaw ng kable ng kuryente. Inutusan di umano ni Inspector Reyes na maghubad at mag-masturbate sa harap niya ang mga magnanakaw. Nangyari daw ang insidenteng ito sa loob ng opisina ni Reyes. Ayon kay Mojado, iniisip niya nuon na paraan lang iyon ng hepe para parusahan ang mga magnanakaw.

Pinalitan si Senior Inspector Reyes sa pwesto pansamantala ni Inspector Manuel Magat, na dating deputy chief sa Tanay, Rizal. Pansamantalang nasa “floating status” si Reyes habang isinasagawa ang imbestigasyon subalit nito lamang January 12, napaulat na na-assign si Reyes sa Binangonan, Rizal bilang deputy chief ng bayan.

Innocent until proven guilty daw pero kung totoo man ang mga paratang laban kay Inspector Reyes, ito lang ang masasabi ko : “Goodluck Binangonan”

BLEH!

alam mo ba?

Huy, may alam ka ba? Wala? Hala, eh tumabi ka nga dyan, kakalat-kalat ka lang.

Alam mo ba, pre, na ang unang simbahan at kumbento sa Jalajala was inaugurated on October 1, 1678?

Alam mo ba kung ano ang tagalog sa”inaugurated”?

Alam mo ba na ang unang santong patron ng Jalajala ay si San Pascual Baylon?

Kilala mo ba si San Pascual Baylon? (click HERE)

Alam mo ba na ang kauna-unahang pari na nagmisa sa Jalajala ay isang Franciscan na nagngangalang Fray Lucas Sarro?

Kilala mo ba sya?

Alam mo ba ang mga bagay na nabasa mo? Ha? Ha? Alam mo ba?

Ako, hindi ko alam. Nabasa ko lang sa internet nung naghahanap ako ng scandal clips nyuk-nyuk-nyuk…

2008

HAPPY NEW YEAR!!!

Magbago ka na!

wherever you are sa mundo...

Merry Christmas everyone!

May your lives be merry always and your Christmas... err--- merrier?

Kung nasaan man kayong mga taga Jalajala, sa Biga, sa Bagumbong, sa Dunggot, sa Paalaman, sa likod ng St. Michael, sa Dubai, sa California, sa Hong Kong, sa London, sa Hogwort, sa Tattoinne...

Iisa ang pinanggalingan natin.

Maligayang Pasko at maligo sa Bagong Taon.

sitio jalajala, pila laguna

Sitio Jalajala, Pila Laguna

Tama ang nabasa nyo, sitio Jalajala. Kung hindi sa ilang pangyayari nuon, sana ay isa lamang sitio ng Pila ang bayan natin. Para sa mga di nakakaalam, ang Pila ay isang bayan sa probinsya ng Laguna, malapit sa Jalajala, Rizal.

Ayon sa website na Bayang Pinagpala, nuong 16th century, ang bayan natin ay parte lamang ng bayan ng Pila, ayon na rin sa nakasaad sa mga librong The Philippine Islands na isinulat ni John Foreman at A History of the Inarticulate: Local History, Prostitution and Other Views from the Bottom na isinulat naman ni Luis Camara Dery.

Nagsimula ang kwento sa bayan ng Los Banos, Laguna. Maging nuon pa man, ang Los Banos (o the baths, kung saan galing ang word nating banyo) ay kilala sa mga hot springs na nanggagaling sa bundok ng Makiling kung saan may isang bulkan. Lumalabas sa mga bukal na ito ang mineral water na nakapagpapagaling sa ilang karamdaman gaya ng rayuma at iba pang sakit. Dahil dito, maraming tao ang nagpupunta dito para maligo, mga natives at mga kastila. Subalit walang maayos na matuluyan ang mga nagpupunta dito, walang maayos na paliguan at wala namang ginagawa ang gobyernong Kastila. Ninais ng mga Franciscan priests na magtayo ng hospital at simbahan sa lugar na iyon subalit kulang sila ng pera para sa proyektong iyon. Sa wakas, nuong 1604, nagpatayo ang gobyerno ng hospital na yari sa kawayan, ng simbahan at kumbento, ayon na rin sa pag-uutos ni Governor General Pedro Bravo de Acuña. The hospital was dedicated to Our Lady of the Waters.

Ibinigay ang pangangalaga ng hospital at ng simbahan kay Fray Diego de Santa Maria. Pagkatayo ng hospital, ang pondo para sa pagpapatuloy nito ay nanggagaling lamang sa mga bigay-bigay ng mga pasyenteng nagpupunta dito. Pagkain ang pinakaproblema ng hospital at kahit pa man nag-donate ang ilang tao ng lupa nila kung saan pwedeng magtanim na pagkukuhanan ng pagkain para sa mga pasyente ng hospital, kulang pa din iyon. Humingi ng permiso ang mga pari na nangangalaga ng hospital sa Los Banos sa mga taong taga Pila kung pwede silang mag-alaga ng mga baka sa isang bakanteng lupain nila na kung tawagin ay Jalajala. Pumayag naman ang mga taga Pila at isang rancho ang itinayo sa sito Jalajala na tinawag na Estancia de Jalajala. Nagtanim din sila ng mga niyog, at mga gulay.

Nuong 1640, opisyal na ginawang isang bayan ang Los Banos. Umunlad na kasi ang lugar na iyon dahil nakilala na ang mga hot springs na nakapagpapagaling. Maraming mga banyaga at mayayaman ang nagpunta duon. Isinailalim na ang pamamalakad nito sa gobyernong Kastila. Sa Jalajala naman, nagtayo dito ng isang malaking bahay at nagpaupa ng lupa ang gobyerno sa mga tao para manirahan. Nakilala na rin kasi ang Jalajala dahil dito dumadaan ang mga taong nagpupunta ng Los Banos para magpagaling. Isinailalim na rin sa isang administartor ang pamalalakad sa rancho ng Jalajala. Nagprotesta ang mga taga Pila dahi unti-unti na silang nawawalan ng control sa sitio nila at panandalian namang bumalik sa kanila ang pamamalakad sa sitio Jalajala dahil nagsampa ng kaso ang administrator sa korte. Dahil sa mahabang proseso, napasailalim ang pamamahala sa lupa ng Jalajala sa iba-ibang tao hanggang ang huling namahala ay kinanya na ang lupain bilang sariling pagmamay-ari.

Hanggang sa mapunta nga ang pagmamay-ari ng Jalajala kay Paul P. de la Gironniere, isang Pranses, ayon na rin sa una kong naikwento sa inyo DITO. Napalipat naman ang pagmamay-ari ng Jalajala sa kaibigan ni Paul na isa ding Pranses. Nang mamatay ang kaibigang ito ni Paul, napalipat ang pagmamay-ari sa pangatlong Pranses, kay M. Jules Daillard. Nang mamatay si Daillard, napunta ang lupa sa pagmamay-ari sa isang English bank kung saan binili ng mga Franciscan friars ang lupa sa halagang P50,000.00 nuong 1897. Ibinenta naman ng mga pari sa isang kumpanyang Belgian nuong 1900.

Minana ko naman sa mga ninuno kong Belgian ang Jalajala kaya ito ay pagmamay-ari ko na ngayon.

Nyaaaahhhh!

malamig na pasko, 2007

December na. Ang lamig na, no? Lalo na sa gabi at sa madaling araw. Sa tanghali nga kapag lalabas, naka-jacket pa ako, tas dalawang patong pa na damit ang suot ko sa loob. Iniisip nyo siguro na exaggerated yung sinabi ko pero totoo, ganun talaga kalamig.

Wala kasi ako sa Jalajala, wala sa Manila, wala sa Pinas. Nasa malamig na bansa ng mapuputi. Kakadating ko lang nung isang linggo. Dito na ako magpapasko, pangatlong pasko ko na dito. Iniisip siguro ng mga inaanak ko at ng mga kumpare/kumare ko na nagkamali sila ng pagkuha ng ninong dahil pangatlong Pasko at Bagong Taon ko na itong nagtatago nyuk-nyuk-nyuk… Alam ko ang nararamdaman ng mga inaanak ko dahil ako mismo, isang pares lang ng ninong at ninang ang nakamulatan ko. Siguro may iba pa akong mga ninong at ninang subalit hindi ko na sila nakikita o kilala. Natatandaan ko nung bata pa ako, naiinggit ako sa mga kakilala kong bata na maraming ninong at ninang na napupuntahan tuwing pasko at bagong taon. Ako, laging sabit lang. Kung bente pesos ang binibigay ng mga ninong nila sa mga kasabayan kong namamasko, sa akin, sampung piso lang. Lima, kung minamalas-malas.

Pero hindi lang naman ako ang ninong na wala sa Pasko sa Pinas. Marami na kasing Filipino ang nasa ibang bansa at di na nakakapagpasko sa atin. Marami ding bata ang walang ninong/ninang, ang walang magulang pagsapit ng pinakamasayang okasyon para sa isang bata.

Gaano man kalayo ang Filipino sa Pilipinas, pilit pa rin nilang binubuhay, ginagaya ang paraan ng pagse-celebrate ng Christmas na parang nasa Pilipinas sila. Sa mga Katolikong simbahan na maraming Filipinong nagsisimba, may Simbang Gabi din sila gaya sa Pilipinas. May ilang simbahan na alas-kwatro ng madaling araw ang Simbang Gabi, kagaya talaga sa atin subalit karamihan ng simbahan ay sa gabi talaga ang Simbang Gabi, alas-otso ng gabi karaniwang isinasagawa. Pwede na rin. Pero mas okey sana kung sa madaling araw talaga kasi mas masarap bumuo ng Simbang Gabi kung pahirapan ang paggising para lang makasimba. Sakripisyo ba talaga.

Sa flat na kanilang tinitirahan sa ibang bansa, maggagayak pa rin sila ng mga Christmas decorations kahit pa gaano ito ka-trying hard tingnan, kahit hindi magkakatugma. Pipiliting magkaroon ng Christmas tree kahit pa sobrang liit nito para sa kanilang maliit ding flat na inuuwian.

Pagsapit ng bisperas ng Pasko, magsasama-sama ang mga Filipino sa isang lugar para sa kanilang Christmas party. Hanggat maaari ay Pinoy food ang handa nila. Pinoy-style spaghetti syempre. Sobrang lungkot naman ata nun kung sasalubungin mo ang Pasko na nag-iisa at malayo sa pamilya kaya kahit ano pa mang mangyari, kailangang magsasama sa Dec. 24 ng gabi. Strength in numbers, ika nga. Magsasaya talaga sila para itago ang lungkot na nararamdaman, ang pagiging homesick. Pero gaano man kasaya ang Christmas Party, kapag papalapit na ang alas-dose, isa-isa na silang mag-e-excuse, hahanap ng isang sulok na tahimik para tumawag sa pamilya nila sa Pilipinas, para marinig ang boses ng kanilang mga mahal sa buhay, sa asawa, sa mga anak, sa magulang, sa kasintahan.

“Oo dear, masaya kami dito, makukulit ang mga kasama ko…” sasabihin sa telepono, na may kahalong pilit na tawa upang huwag mahalatang tumutulo na ang luha at uhog.

Kung ating susuruin, gaano man kagarbo, gaano man kapreparado ang isang Christmas celebration sa ibang bansa, hindi pa rin nito matutumbasan ang isang Pasko sa Pilipinas. Gaano man ito kasaya, iba pa rin ang sayang nararamdaman na kapiling ang mahal sa buhay sa Pasko. Masasarap man ang pagkain at inumin, maganda ang sound system, ang decorations, masasaya man ang mga Filipinong kasama, ang mga parlor games, ang masasayang kwentuhan, kulang pa rin ang mga ito.

Wala pa rin ang mga mahal sa buhay na nasa Pilipinas.